همیشه همین طور است...

یکی میماند تا روزها و گریه ها رو حساب کنه

یکی میره تا در قلبت بماند تا ابد...اشک هایت را پشت پاهایش بریزی

رسم رویاها همین است ...

که تنها بمانی و با اندوه خویش روزها وشب ها  گریه ها رو به آسمون خالیت سنجاق کنی

باید باور کنی که بر نمی گردد ...

که بگویی چقدر شب ها را به یادش اشک ریختی و روزها با یک شاخه گل منتظرش بودی...

اشکی که بی صداست

پشتی که بی پناست

دستی که بسته است

پایی که خسته است

دل را که عاشق است

هرکس که صادق است

شعی که بی بهاست

شمعی که آشناست

دارایی من است

ارزانی شماست

ای کاش زبان نگاهم را می دانستی

و با این همه سکوت

مرا به خاموشی متهم نمی کردی

کاش می دانستی من همیشه

با زبان چشمانم با تو سخن می گویم

چشمانی که از ندیدنت

سیل ها دارند برای جاری ساختن

سخن ها دارند برای گفتن

غزل ها دارند برای از تو سرودن و

عشق ها دارند برای از تو فریاد کردن

کاش می دانستی که من تو را

دوست دارم

کاش می دانستی...

کاش...

یه کاری کن که می تونی

یه خونه شو تو ویرونی

از این بیشتر نپرس از عشق

نمی دونم نمی دونی !

تو این تقدیر دل مرده

کسی اشکاشو نشمرده

کجا دیدی که تنهایی

غماشو با خودش برده

یه کاری کن از این بیشتر

نیفتم تو غم آخر

نذار شمع حضور من

یه شعله شه تو خاکستر

نگو دوره نگو دیره

نگو این قصه دلگیره

یه عمری رفته از دستم

نیای عشق تو میمیره